Mindfuck Tempestarii slår til igjen.

05/12/2008

5. Desember – Thank goodness it’s Friday!

Filed under: Vinterkalender? — Tags: , , , , — Invi @ 16:13
Hjemmelaget placeholder - minn meg på å lage noe bedre.

Nei, den er ikke bytta ut ennå.

Siden jeg ble nødt til å lide meg igjennom en skrivedag i nynorsk, blir nå alle andre nødt til å overleve at dagens kalenderentry er norskoppgaven min:

Medaljar

Den vesle guten rista laus på armar og bein, dei var fulle av mjølkesyre allereie. Kaffipausen var snart over, og foreldra hans var att på tribunen saman med veslesyster og ei halv pølse. Friidrettsdagen var ein del av skolen sin lange, rike historie, om man skulle tru på rektor. Kvart år måtte alle frå fjerdeklasse og heilt opp til dei eldste på skulen vera med. Jentene og gutane hadde kvart sitt opplegg på kvar sin dag. Det var fyrste gongen han var med, og det skulle seinare visa seg å bli den siste.

I tre heile veker hadde dei trena, heilt sia sommarferien. Kvar gymnastikktime hadde dei skunda seg ut til gymnastikklæraren, som trua med armhevingar og sit-ups til dei som kom sist sjølv om det var ti minuttar kvar til timen eigentleg starta. Jentene vart kvar inne, kor dei gjorde snåle greier til musikk. Gutane, på sin side, skulle byggje musklar og bli gode til å gjera den same tingen mange gonger over lengre tid. Kvar gymnastikktime hadde dei varma opp til det med stikkball, og kvar gong hadde den vesle guten vert den siste som vart valt.

«Det går så fint så, vennen,» sa tribunen. «Dette klarer du heilt fint, gå og ha det gøy no.» Tribunen hadde mora si stemme. Den vesle guten så opp på klassekameratane sine, som stod side om side på startlinja. Dei var jamgamle med han, men dei var større i kroppen, mykje større. Beina deira var lange og senete, men med solide og sterke musklar. Beina til den vesle guten var også senete, men dei var korte, tynne og kraftlause. Knea hans stakk ut midt på, alt for store i forhold til leggene. Fiskebollar utan kraft, tenkte han. Man blir det man et. Nå skulle dei lyfta ham oppover og bortover, meter for meter, fire rundar rundt stadion. Fire hundre meter for kvar runde, seksten hundre meter i alt.

Før på dagen hadde dei kasta ball, kule og spyd; dei hadde hoppa bortover, oppover og ut til sida; dei hadde spurta og jogga. For kvar konkurranse fekk man poeng etter kor høgt opp på resultatlista man kom. På slutten av dagen skulle dei rekne saman tala og se kven som vann. Dei tre på topp skulle få pokalar. De ti med flest poeng fekk ein kakegaffel i sølv kvar seg. Resten skulle få kvar sin medalje. Dei var seksti gutar i alt, frå fjerdeklasse og oppover. På starten av dagen hadde rektor heldt ein tale om skulen, om sport og om lagånd, samtidig som han fortelde om reglene og premiane. Den vesle guten hadde ikkje spurt far sin om kvifor rektor snakka om lagånd når det ikkje var nokon lag, når kvar gut kjempa for seg og sitt utan å tenkje på nokon andre. For ham hadde aldri lagånd hatt noko med ham å gjera uansett.

Startskotet gjorde vondt sjølv om han hadde munnen oppe da det smalt. Den vesle guten løp. Så godt han kunne prøvde han å fokusere på det framme seg, både dei resterande femten hundre og femti meterane og dei duvande ruggane og dei sparkane beina.
«Det går så fint, så,» hørte han. «Det går så fint, så.» Tribunen med familien var langt unna. Han sikta den inn, og løp i veg. Knea hans skalv kvar gong føtene trefte bakken, så han prøvde så godt han kunne å fly over den. Han klarte det ikkje. Tribunen passerte ham i motgåande retning. Ein halv runde til seinare hadde han ikkje lenger nokon klassekameratar å fokusere på, med mindre han snudde på hovudet.

Halvveges i løpet var han halvveges død, sånn kjendest det. Han hadde visst musklar i beina likevel, for han kunne kjenne kvar einaste ein. Dei skreik etter oksygen. Da dei ikkje fekk det svarte dei ved å danne meir mjølkesyre. Like rundt svingen igjen kunne han se tribunen, med veslesyster på faren sine skuldrer. Alt han hadde i hovudet var tanken om å komma fram til dei. Idet han passerte, vurderte han å stoppe. Dei andre hadde jo stoppa, men han kom seg ikkje unna.

Eigentleg er det ikkje noko raskare å jogge enn det er å gå, men det ser mykje meir sporty ut. Da han passerte målstreken nærmast krabba han. Foreldra kom løpande.
«Så flink du er, vesle guten min,» sa mora.
«Du er i ferd med å bli stor no,» sa faren.
«Bror er raud som brannbilen eg har heime på rommet mitt,» sa veslesystera.
«Så flink du er,» sa faren, til jenta.
«Kom, så går vi bort og drikker litt saft saman med lærarinna di,» sa mora.

Resultatlista vart hengt opp før prisutdelinga. Den vesle guten og familien hans gjekk bort til den etter at nokon av dei største fedrane hadde kjempa seg bort dit og ropt ut det namnet som stod øvst. Dei som stod nesten øvst. Diverse andre som var langt oppe, og som dei var stolte av.
«Mamma, se,» sa den vesle guten. «Eg kom på femtisjuande plass.»
«Så flink du er,» sa mora. «Kjempeflink, er du. Sjå her, her er medaljen din.»
«Skulle dei ikkje dele ut dei seinare?» spurte faren.
«Bare til dei førti øvste,» sa mora. «Kan skjønne ikkje alle har tid til å stå her resten av dagen. Det har jo ikkje me heller, me skal jo heim og feira!»

Nummer femtisju av seksti er ikkje nedst. Det var iallfall det han tenkte først. Så kom han på at ein av gutane i B-klassen nettopp hadde hatt kyssesjuke. Ein av gutane som var to år eldre mangla både ein fot og ein hand etter ei ulykke, og det var minst to gutar på skolen som sat i rullestol. Ein av dei fire hadde altså klart seg betre enn det han sjølv hadde.

Sigeren vart feira heime, saman med et par tanter, onklar og syskenborn. Medaljen vart plassert på veggen over peisen, saman med veslesystera sine ballettpremiar, som også var utan vidare utgreiing enn ‘Medalje for …’.

Oppgaven måtte ikke være mer enn tusen ord lang, så min var selvfølgelig 999. Man kan jo ikke gå over grenser, heller.

2 kommentarer »

  1. I gief myselz cred. It be good. Yez.

    Kommentar av laughablelights — 05/12/2008 @ 21:24

  2. Thankyouthankyouthankyou.

    Kommentar av invidiatempestarii — 05/12/2008 @ 21:35


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s

Blogg på WordPress.com.

%d bloggers like this: